III Torneo Sek-Atlántico

Resultados del Torneo

Mi pompa hace ¡pum…!

Una casa, un parque, un columpio con su vaivén, una pompa de jabón… una vida. Cierro y abro los ojos. Llega la guerra. La pompa en la que me reflejaba en mi niñez, nos envuelve ahora a todos y nos aisla de Europa. La guerra empeora progresivamente y  la burbuja no cede ni explota. Tras noches en vela pienso y decido que la única forma de salir de ella será adentrándose en el mar, las pompas explotan al contacto con el agua. Cojo mi álbum de fotos y, junto al rebumbio de las gentes, nos penetramos en el espumoso mar a la luz de la luna. Gomaespuma era la línea de la que tendía mi vida, pero el destino quiso romperla. Cierro los ojos, pero ya no los vuelvo a abrir. ¡Pum…! La burbuja por fin ha explotado, pero lo ha hecho en medio del océano. Qué ironía que lo que antes me hacía feliz, acabe llevándome a la muerte.

Sofía Pastor (Ganadora II Certamen de Microrrelatos-4ª Categoría)

La contingencia del destino

Érase un salmón adulto y cien más de su especie en la época de desove. Este, como todos los demás, nació en el río y creció en el mar; pero debe volver a su lugar natal para poner los huevos. Este salmón ha conseguido sobrevivir la fuerza de la contracorriente, esquivar depredadores, pasar por rápidos… todo sin comer. Por suerte lo ha conseguido, pero sus hermanos y muchos otros del grupo han muerto, pues no es un viaje fácil.

En Siria, los salmones son cada una de las personas que busca desesperadamente su destino; los depredadores y cada obstáculo son la policía fronteriza, las mafias, o las armas terroristas. El río, Europa; y las posibilidades de sobrevivir en el recorrido para el desove, son semejantes a las de los refugiados para encontrar un lugar donde empezar una nueva vida segura.

Sofía Prieto (Ganadora II Certamen de Microrrelatos-3ª Categoría)

Ceder o no ceder

No quería ceder, cerrar los ojos. Quería ver el mundo una vez más. Aunque su mundo no existía. Había perdido todo. Pero quería ver el mundo una vez más. Oía los llantos de la gente, como ella, sin hogar ni lugar en el mundo. Eran refugiados. Sentía como la sacaban del agua y la depositaban suavemente sobre la arena. Veía los rostros demacrados que quedaron grabados a fuego en su mente. Pero, poco a poco, el ruido enmudeció. Los colores se apagaron. Cada vez hacía más frío. De repente, una voz, dulce y potente a la vez, le dijo que todo había pasado. Le dijo que podía ceder. Y cedió.

Carlota Riveiro (Ganadora II Certamente de Microrrelatos SEK-Atlántico-3ª Categoría)

II Certamen de Microrrelatos SEK-Atlántico

En esta II edición del Certamen de Microrrelatos SEK-Atlántico el tema propuesto a los alumnos ha sido “Los Refugiados”. El fallo del Jurado ha sido el siguiente:

1ª Categoría (1º-2º y 3º de EP)

GANADORA : Inés Ramírez (2º EP)

2ª Categoría (4º-5º y 6º EP)

GANADOR: Álvaro Santos (5º EP)

3ª Categoría (1º-2º-3º ESO)

Por la calidad de los microrrelatos presentados el jurado ha decidido dar dos premios de manera excepcional.

GANADORAS: Carlota Riveiro (1º ESO) y Sofía Prieto (2º ESO)

4ª Categoría (4º ESO y Bachillerato)

GANADORA: Sofía Pastor (4º ESO)

El jurado ha destacado la calidad de todos los finalistas de esta segunda edición.

A esmogra

Velaquí a película de Gonzalo Suárez baseada na obra de Blanco Amor, A esmorga.

Imagen de previsualización de YouTube

A Consellería de Cultura e Educación amplía o portal web da literatura galega en inglés con cinco novos escritores

Xabier P. DoCampo, Pedro Feijoo, Inma López Silva, Manuel Lourenzo González e María Reimóndez incorpóranse a este espazo na Internet para a proxección exterior das letras galegas

O catálogo suma xa 20 autores e autoras da literatura galega actual, dos que se ofrece unha mostra das súas obras máis representativas traducidas ao inglés

Santiago, 2 de xaneiro de 2016.- A Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria amplía o portal web da literatura galega en inglés con cinco novos escritores e escritoras, a través de fragmentos traducidos das súas obras máis representativas, que se complementan con información biográfica e a sinopse do libro.

Co obxectivo de seguir promovendo a proxección internacional das letras galegas a través da rede, o Portico of Galician Literature (www.galicianliterature.com) incorpora unha mostra en inglés de obras de Xabier P. DoCampo, de Pedro Feijoo, de Inma López Silva, de Manuel Lourenzo González e de María Reimóndez. Cada escritor e escritora conta cunha foto e biografía en inglés, xunto cunha sinopse das obras ‘O libro das viaxes imaxinarias’, ‘Os fillos do mar’, ‘Memoria de cidades sen luz’, ‘Atl’ e ‘Pirata’, e mais a tradución de 40 páxinas de cada un destes libros.

En 2014, o portal exterior da literatura galega tamén integrou fragmentos de obras traducidas ao inglés de Diego Ameixeiras, Rosa Aneiros, Elena Gallego Abad, Xavier Queipo e Anxos Sumai, mentres que en 2013 se ampliou o catálogo con extractos textuais de Suso de Toro, Xavier Alcalá, Teresa Moure e Antón Riveiro. Marilar Aleixandre, Fina Casalderrey, Agustín Fernández Paz, Miguel-Anxo Murado, Anxo Rei Ballesteros e Manuel Rivas completan a relación de autores deste portal das letras galegas en inglés, que suma xa 20 nomes representativos da literatura galega actual.

Un escaparate en inglés para as letras galegas
Ademais da información sobre os escritores, das sinopses e da tradución dalgúns fragmentos, o portal tamén serve de escaparate para a difusión de títulos da literatura galega publicados en inglés, entre os que se inclúen ‘Merlín e familia’, de Álvaro Cunqueiro; ‘A lingua das bolboretas’ e ‘O lapis do carpinteiro’, de Manuel Rivas; ‘Memorias dun neno labrego’, de Xosé Neira Vilas; ou ‘Bestiario dos descontentos’, de Miguel Anxo Murado.

O portal web, que ofrece un breve percorrido pola historia de Galicia e da súa literatura, foi posto en marcha en 2012. O obxectivo desta iniciativa promovida pola Secretaría Xeral de Cultura é converterse nun referente da literatura galega para o ámbito anglófono e, en xeral, para a proxección internacional das letras galegas.

Impulso á proxección exterior do libro e da literatura
Para apoiar a internacionalización do libro e da literatura galega, a Consellería de Cultura e Educación tamén promove a colección en inglés Galician Classics, editada xunto con Small Station Press, na que viron a luz obras de referencia da literatura galega como ‘Galician Songs’, a primeira tradución completa ao inglés do poemario de Rosalía de Castro ‘Cantares gallegos’; ‘Herba aquí ou acolá’, de Álvaro Cunqueiro; ‘Longa noite de pedra’, de Celso Emilio Ferreiro; unha escolma poética de Lois Pereiro e o poemario ‘Nimbos’, de Xosé María Díaz Castro.

Outras das principais medidas facilitadoras da chegada da produción literaria galega ao exterior é a convocatoria de axudas á tradución, que contribúe, ao mesmo tempo, ao acceso da cidadanía galega aos textos producidos noutras linguas, e o apoio á participación do sector editorial galego nas principais feiras internacionais do libro.

Fonte da información: Observatorio da lingua galega.

A palabra galega do ano é: Refuxiado

 Cun total de 417 votos, refuxiado é a palabra máis destacada do ano que remata, na opinión de ao redor de 1.700 persoas que participaron na iniciativa do Portal das Palabras para escoller colectivamente a Palabra do ano 2015. Refuxiado impúxose na fase de votación ás outras cinco finalistas –feminicidio, rechouchío, indignación, xihadismo e plebiscitario–, as máis populares de entre as 170 que se xuntaron na primeira fase de propostas.

 

En segunda posición, con apenas doce votos de diferenza, sitouse feminicidio, un termo creado ad hoc como reflexo dunha situación alarmante no relativo á violencia de xénero. Nas primeiras semanas do ano vindeiro, dedicarémoslle un Mira-que-din a esta palabra, sobre a que non existe polo de agora un pronunciamento normativo. O terceiro posto, e tamén por unha escasa marxe, foi para rechouchío, dando conta da consolidación das formas de noso no ámbito das redes sociais.
O contexto da elección de refuxiado.

Ao longo do ano, como resultado da violencia en Oriente Medio, en particular da guerra de Siria, produciuse unha crise humanitaria internacional, con milleiros de persoas obrigadas a fuxiren dos seus países de orixe cara a Europa. A chamada “crise dos refuxiados” detentou o interese informativo e circularon imaxes que provocaron un grande impacto na conciencia social, ao tempo que se publicaban milleiros de textos, noticias e comentarios sobre o tema, facendo de refuxiado unha palabra clave e de máxima actualidade neste 2015.

Fonte da información: Portal das Palabras

 

 

“Nós mostrounos o camiño a seguir e aínda non percorremos nin a metade”

2naFronteira -Carmen Penim e Maurizio Polsinelli- estrean Son de Nós, o seu novo disco, homenaxe aos poetas que escribiron na revista Nós. O dúo, coñecido polo seu anterior traballo, con poemas de Díaz Castro, baseouse na súa “afinidade estética e ideolóxica” co proxecto de Nós. Aínda que o seu discurso non queda atrapado nos tópicos, que tamén os hai, sobre esta cuestión.

Xa fixerades un disco con poemas de Díaz Castro. Pero en realidade musicades poemas desde o voso primeiro traballo…

Si. Comezamos, no primeiro disco, con poemas meus e de Lorca, Góngora e Garcilaso. Vivamos en Italia entón. No 2013, ao volver a Galicia, publicamos Alma, no que musicamos clásicos coma Curros ou Rosalía e contemporáneos coma Manolo Rivas, e dous poemas de Pessoa e outros dous de Lorca, dos seus seis poemas galegos. Cando empezamos a traballar cos poemas de Díaz Castro non pensabamos en facer un disco, pero ao final si que o foi… No 2014, cando estabamos con Díaz Castro, xa tiñamos dous poemas de Otero Pedrayo musicados. Na presentación do disco en Ourense, o presidente da Asociación ProCentenario Nós 2020 interesouse polo noso traballo con Otero Pedrayo. Foi el quen nos suxeriu que fixeramos un disco con poemas da revista Nós.

E que atopastes nela para convertelo en disco?

Intelixencia e liberdade. Eran xente cosmopolita pero arraigada na terra. Fomos escollendo poemas…

Do cosmopolitismo con raíces de Nós fálase bastante. Mais en realidade, nun país de emigración que traía o que vía en América, a música sempre foi así, non? E agora é raro atopar artistas que non digan que fan mestura, fusión, que son eclécticos…

Claro. E moitos músicos, de antes e de agora, para vivir tocaban en orquestras, que fan moita música de latinoamérica. Sempre foi a casa común da música, esa mestura. É difícil facer algo “puro” hoxe. O que pasa é que si é verdade que non queremos que nos encaixen en esquemas. Eu fago o que fago. Ti ves velo, se queres, sen prexuízos. E despois xa me dis o que é para ti. É iso.

E como se fai unha escolma entre tantos poemas? Con que criterios?

Houbo que reducir moito porque era inabarcable. A metade do traballo que fixemos tivo que quedar fóra do disco. A ver se facemos un segundo disco para 2020. Unha cousa que tiña clara é que tiña que haber algunha muller. Francisca Herrera era a única que escribía na revista. Pero os seus poemas non me convenceron moito. Busquei máis, a través dun amigo, nunha antoloxía e quedei abraiada da fondura coa que escribía. Despois escollemos poemas de Blanco Amor, -a verdade é que eu faría un disco só con obras del-; de Pepe Velo, -é impresionante que escribise un poema como Alcipré’ con 17 anos-; do galego-arxentino Luís Bernárdez; de Bouza Brey e de Carvalho Calero. E de Otero, que xa citei.

 

Pois son poetas ben distintos, de diferentes épocas. Blanco Amor e Otero Pedrayo, por exemplo. Afecta iso moito ao teu traballo como compositora?

Son moi distintos, si. Mesmo se poderían facer varios discos, en orde cronolóxica. Pero nós somos músicos que nos autoproducimos: non podemos facer tal cousa. De todas maneiras, o que cambia o meu traballo non é tanto o estilo ou a época do autor, como se o texto respira cultura popular ou non. Porque mudan os ritmos, as rimas…

Nós forma parte do que nos conformou. Pero ademais de atrás é bo mirar para adiante. Que nos di Nós sobre o noso presente e sobre o que nos agarda?

Pois penso que é un referente imprescindible e pouco recoñecido. Nós mostrounos o camiño a seguir e aínda non percorremos nin a metade. Son os anos 20, e é abraiante a maneira na que falan da nosa cultura. O orgullo que senten, a falta absoluta de complexos. Acusáronos de elitistas, pero sentían moito aprecio pola cultura da xente común. O que pasa é que eran xente dunha sabedoría extrema… E eu creo que temos que seguir por ese camiño, sen exclusivismos, integrándoo: o popular e o culto, vendo a Galicia no mundo…

É habitual, nese sentido, que se opoña o galego ao universal. Como se o galego, o minoritario, o minorizado, fose unha sorte de apartado diferente do “universal”, que sería o normal fronte ao raro. Que pensas diso?

Creo que xa non temos nada que demostrar a estas alturas. A min interésanme moito as músicas minoritarias. Hai músicos turcos, libaneses… que enchen auditorios. E non se lles ocorre pensar que non poden facer o seu porque non vende. Se ti cres de verdade no teu e o pos no escenario con convencemento, funciona. O que pasa é que por aquí seguimos a ter certa inseguridade. Certa falta de confianza. Que non tiña a revista Nós. E iso nótase nos prexuízos. Eu, por exemplo, son un produto galego típico: vivín na emigración, tiven a inquietude de formarme fóra… E a miña música é tan galega como a de quen toca a gaita. Teño moitas influencias distintas…

 

Como o jazz e a clásica.

É que eu o que quería era ser unha diva do jazz. (Ri). E escoito moita clásica e contemporánea.

O voso proxecto é piano, voz e harmonio. Sen máis complicación. Pero Sons de Nós non soa só a iso.

Non. Temos a colaboración de Pablo Rodríguez (guitarra española); Carmen Gallego (Nyckelharpa e violín); Segundo Grandío (contrabaixo); César Loureiro (zanfona); Paulo Nogueira (percusión) e Leandro Deltell (batería).

Tamén tes un libro de poemas.

Si, pero non me considero poeta. Escribo cancións. Admiro moito a xente que escribe boas cancións. É máis difícil que musicar poemas.

Nese sentido, hai toda unha “tradición contemporánea” de musicar poemas na música galega. Penso nos cantautores…

Música e poesía sempre estiveron ligadas na cultura clásica. Na ópera, por exemplo. E sempre funcionou. Na música máis popular -rock, pop-… tamén, e moi ben. E eu estou moi contenta de que haxa grupos de rock, por exemplo, que musiquen poemas. Son profesora e aos meus alumnos póñolles Astarot por exemplo… Nos 70 houbo cantautores moi comprometidos coa nosa cultura aos que lles debemos moito. Xente coma Fuxan os Ventos, Luís Emilio Batallán…

 

Pero ese tempo pasou. A política está presente na música, pero doutra maneira. Ás veces, mesmo te sorprendes de como fala agora xente que nos 70 participou daquilo.

Parece como que hai medo a definirse, que se quere que te asocien a unha cultura máis aséptica. Eu creo que o que pasa é que aquí nunca houbo unha tradición democrática. Hai retrocesos na firmeza coa que se reivindica o noso lugar no mundo. Se cadra somos demasiado prudentes. Non vexo ese ambiente de compromiso que houbo no pasado. Parece que se prefire a indefinición. O cal non significa que teñas que definirte como de tal partido político. Eu tampouco o fago.

Es de Ourense. Fuches a Italia para estudar?

Nacín en Covas (Os Blancos) e pasei os primeiros anos da miña vida en Meaus, no Couto Mixto. Pasei a infancia en Holanda e despois volvín e estudei en Santiago. Entre 2007 e 2013 vivín en Italia, onde estudei canto (lírica e jazz) e formei o dúo con Maurizio Polsinelli. Sempre fun moi inquieta. Marchei para Italia, traballei dando clases de español e alí comecei a estudar canto, que era o que realmente quería. Antes só estudara de maneira autodidacta. Agora estudo con Laura Alonso.

Algo máis?

Teño outro proxecto, sobre as mulleres na guerra. Parte da guerra civil española, pero a idea é o sufrimento das mulleres na guerra, en xeral. A historia das mulleres guerreiras, que sobreviviron, que nos deixaron unha herdanza. E eu creo que se nos unimos e saltamos certos prexuízos, a forza da comunidade, do colectivo, fará que todo vaia mellor. Quero que sexa un libro-disco. Con poemas doutras mulleres e meus.

Fonte: praza.gal

Alumnos de 6 protagonistas na TVG

Os nosos alumnos de 5º e 6º de Primaria participaron nunha iniciativa da Fundación Abanca e do Centro de Maiores da propia Fundación, participaron activamente na representación que os maoires fixeron sobre a figura de Filgueira Valverde, o persoeiro homenaxeado no Día das Letras Galegas 2015.

No enlace que está a continuación podedes velos.

Reportaxe sobre a actividade