Category Archives: 3º Eso

La Celestina cobra vida en 3º de la ESO

Durante el mes de enero alumnos de 3º de la ESO han estado preparando la representación de la Celestina que  han puesto en escena el pasado viernes (23 de enero). A continuación podéis ver los actos que han representado.

Nuria Ruíz interpretó la escena en la que Celestina conjura a Plutón, Dios de los infiernos, para que se introduzca en el hilado que le a vender a Melibea y esta caiga rendida a los pies de Calisto.

Lúa De Santana, María Esteban, Ana Rial, Valentín Sabarís y Martín Santos interpretan la escena en la que Celestina, Areúsa y Elicia junto con sus dos amantes, a su vez criados de Calixto, charlan sobre la belleza de Melibea.

Ana García, Ana Cancela, Carmen Otero y Lucía Bermúdez interpretan la escena en la que Pármeno y Sempronio matan a Celestina por negarse ésta a repartir el botín.

Jorge García, Luis Uriarte, Marta del Río y Álvaro Paz interpretan la escena en la que Calisto muere desnucado y sus criados y Melibea lamentan su muerte.

Antonio López Ferreiro. Letras galegas 1978.

(Santiago de Compostela, 1837 -Vedra, 1910)

Antonio López Ferreiro, padre, pastor, licenciado en teoloxía, arquiveiro, bibliotecario, canon e profesor foi, sen dúbida, un extraordinario historiador, arqueólogo excelente, un gran novelista historicista rexionalismo romántico e capelán seu movemento político rexionalista. En 1848, iniciou os seus estudos de segundo educación. O ano seguinte, participa de catro anos de Latín e Humanidades Filosofía e das primeiras no seminario diocesano, nesta cidade, e Teoloxía, hebreo e Dereito Canónico na Universidade de Santiago. Ordenado sacerdote en 1862, trasladouse a Madrid, onde vive coa súa familia, o seu pai era o funcionario do Ministerio do Interior.

Obtuvo o título de archiveiro-blibliotecario.

Obras; a razón de la que levou a publicar tres novelas, foi a de normalizar e de restaurar a lingua, ata entón apenas empregada na prosa, e que el coñecía moi ben, tanto a do pasado, por ter consultado moitos documentos medievais, coma a do seu tempo, que aprendera a tatexar, segundo el declara, no colo dos seus pais.

-A Tercedeira do Bonaval, 1894

Unha historia de amor e conflictos. Con gran dominio da lingua, dun xeito ameno e cun abraiante rigor histórico, López Ferreiro trasládanos á cidade de Compostela e describe dun xeito preciso os seus monumentos, as súas rúas, prazas e pedras silandeiras que gardan os segredos de antaño. Por último, esta novela publicouse por entregas no xornal El Pensamiento Gallego dende o 5 de xullo ata o 21 de decembro de 1894.

-O castelo de Pambre, 1895.

Narra acontecementos históricos da segunda metade do século XVI en terras da Ulloa. Como na anterior novela, alterna unha historia de amor coa exposición do conflito nobiliar entre Gonzalo Ozores de Ulloa e outros nobres partidarios da casa de Trastámara.

-Historia de la Santa A.M Igresia de Santiago de Compostela

En 11 volumes e anexos 508, publicada entre os anos de 1898-1909, inclusive. Describe e documentado cientificamente a historia desde o principio ata o Arcebispo Múzquiz, en 1821, e non acaba por mor da súa morte, en 1910. O tipo de amor por Santiago e personalizado Compostela catedral capítulo sobre narrativa histórica documental seguinte, cronolóxica e sistemática, asignando gran importancia ás fontes históricas e tradicións relixiosas rexionais e galego.

 Andrea Reiriz

Francisca Herrera Garrido: letras galegas 1987

 

Francisca Herrera Garrido naceu en  A Coruña en 1869. É a menor de catro irmáns e aos doce anos comezan as súas inclinacións literarias coa lectura de ¨Cantares Gallegos¨ de Rosalía de Castro. Despois da morte da súa nai, Francisca comeza a escribir poesía. Nese momento, vive entre A Coruña e Oleiros que é onde escribirá a maior parte da súa obra. Despois de publicar en Madrid a súa obra chamada ¨ Sorrisas e bágoas¨, en 1917 comezan as súas colaboración coas diversas publicacións como Nós, A Nosa Terra, …

A primeira novela que escribiu Francisca en galego no ano 1920 se chama  ¨ Néveda ¨. En 1925 gana o Premio de ensaio do diario arxentino e en 1928, finalmente, publica o seu último libro chamado ¨Familia de lobos¨.  En 1936, antes da sublevación franquista, Francisca e a súa irmá volven a Galicia escapando dos conflitos que había na capital nese momento. En outono intentan recuperar o seu diñeiro e pertenzas en Madrid mais non o logran e a partir dese momento viven nunha pobreza estrema na que grazas as axudas dos familiares e amigos poden sobrevivir. Cando termina a guerra volven unha vez máis a Madrid, mais a casa está derribada, e é por iso que deciden volver a A Coruña e alí Francisca escribe poemas, comeza unha novela en castelán e traduce.

O 4 de marzo de 1945 a Real Academia Galega, a elixe membro numerario para ocupar unha vacante, neste momento Francisca ten 76 anos e escribe un discurso de ingreso que envía o 11 de Abril de 1945 ó presidente da Academia, Manuel Casás.

Este, a súa vez, tarda dous anos en pasarlle o discurso a Antonio Couceiro Freijomil para que escriba o discurso de resposta, enviándollo o 17 de xaneiro de 1947. O 28 de febreiro de 1949, máis de dous anos despois de recibilo e catro desde a admisión de Francisca, Couceiro Freijomil entrega na Academia o discurso de resposta e lle envía unha carta a Francisca Herrera.

Ela, con 80 anos xa estaba moi enferma e sen chegar a ler a carta morreu o 4 de novembro de 1950, sen lograr ser a primeira académica galega por razóns aínda descoñecidas. A Francisca lle otorgaron en 1987 o Día das Letras Galegas debido a todo o seu mérito.

Catro das súas obras máis importantes foron:

  • En 1913 publicou en Madrid un libro de poemas titulado ¨Sonrisas e bágoas¨. Este contiña poemas de ritmo alegre e rápido e os temas que se trataban eran desde a emigración ata as festas, os cantares, o dolor…
  • No ano 1915 Francisca publicou en A Coruña un libro que foi prolongado por Manuel Murguía no que abundan poemas largos que relatan a historia, que case sempre é desgraciada de diversas mulleres campesiñas.
  • En 1920 publicouse o libro en galego titulado ¨Néveda¨, o linguaxe que utiliza é moi rico en léxico e emplea un vocabulario rural que serve para expresar diversos matices do paisaxe, o estado de ánimo dos personaxes…
  • No ano 1925 Francisca realiza unha obra có título de ¨Martes de antroido¨ no que fala de diversos temas relacionados có antroido.

 

 

Convocado el II Concurso de Microrrelatos de la Fundación Pública Gallega Camilo José Cela

Con motivo del 70 aniversario de la publicación de La familia de Pascual Duarte la Fundación Pública Gallega Camilo José Cela convoca el II Concurso de Microrrelatos FCJC.
El plazo de recepción de los relatos se abre el día 17 de enero y finaliza el 10 de marzo de 2013. Todos los trabajos recibidos podrán tener una extensión máxima de 250 palabras y deberán llevar como inicio una frase extraída de una de las obras de Camilo José Cela. Al conmemorarse los 70 años de publicación de la novela La familia de Pascual Duarte, se ha elegido como arranque de los microrrelatos el comienzo de dicha obra:
Yo, señor, no soy malo…
Se establecen 3 categorías (infantil, juvenil y adultos), con tres premios por cada una. Los trabajos premiados serán publicados en edición digital por la Fundación Pública Gallega Camilo José Cela y los ganadores de las distintas categorías obtendrán un libro electrónico (e-book).
Si quieres participar o consultar las bases del concurso, puedes visitar el blog
http://concursodemicrorrelatosfcjc.wordpress.com

Propuesta de lecturas verano

Durante las vacaciones estivales los alumnos que han concluido 3º ó 4º de la ESO deberían realizar una serie de lecturas que tengan un cierto carácter lúdico. Para ello se le presenta la siguiente propuesta de lectura tanto en gallego como en castellano para que el alumno seleccione según sus aficiones y hábitos lectores:

 

Khaled Hosseini: Cometas en el cielo

John Boyne: El niño con el pijama de rayas

Carlos Ruíz Zafón: La sombra del viento

Carlos Ruíz Zafón: El juego del ángel

Carlos Ruíz Zafón: El prisionero del cielo

Camilla Läckberg: La princesa de hielo

Camilla Läckberg: Las hijas del frío

Miguel Delibes: Cinco horas con Mario

Ildefonso Falcones: La catedral del mar

Ildefonso Falcones: La mano de Fátima

Julia Navarro: Dime quien soy

Julia Navarro: La sangre de los inocentes

María Dueñas: Tiempo entre costuras

Gonzalo Giner: El sanador de caballos

Gonzalo Giner: El ginete del silencio

Día das letras galegas 1984

Armando Cotarelo Valledor

Foi un erudito, historiador y creador literario
nacido en Vega de Ribadeo o 28 de decembro de 1897 na casa do seu pai, don
Emilio Cotarelo. Aínda que el nacera en Asturias, dende o punto de vista lingüístico
e cultural pertencía a Galicia, polo que sempre foi considerado galego.

Estudou Filosofía e Letras en Madrid, onde se doutorou.
En 1904 obtivo por oposición a Cátedra de Lingua e Literatura Española na
Universidade de Santiago, na que tamén foi Catedrático de Teoría das artes. A
chegada de Cotarelo ás aulas composteláns supuxo una importante revitalización
dos estudios galeguistas. En 1920 o elixiron membro da Real Academia Galega e
tres anos despois converteuse no primeiro presidente do Instituto de Estudios
Galegos; en 1929 foi elixido membro numerario da Real Academia Española en
representación das letras galegas. Dez anos despois foi Catedrático de Filoloxía
Galaico-Portuguesa na Universidade Central de Madrid. En 1942 ingresou na Real
Academia da Historia. Ao fundarse o Instituto de España, foi nomeado o seu
Secretario Xeneral Perpetuo. En 1949 foi Procurador en Cortes por
representación académica. Este gran erudito morreu en Madrid o 8 de decembro do
ano 1950.

A súa contribución ao teatro galego foi moi importante,
xa que destacou como autor dramático, mostrando sobre os seus contemporáneos una
gran superioridade técnica.

Aínda que estaba integrado no teatro realista do seu tampo, a psicoloxía dos seus personaxes era
un tanto complexa xa que lle concedía atención ás figuras secundarias. Algunhas
das súas obras teñen temas labregos ou
mariños e outras son de tipo histórico. «Trebón» é unha sátira
dramática, editada en 1922. Ao ano seguinte apareceu unha comedia bilingüe:
«Sinxebra», que se desenvolve nun pazo. En 1924 publicou
«Lubican», conto dramático de lobos e de amor. O drama mariñeiro
titulado «Beiramar» apareceu en 1931. Mais tarde publicouse «Mourenza»,
de tipo dramático, feita nese mesmo ano. A traxedia histórica «Hostia» sobre o suplicio de
Prisciliano deuse a coñecer en 1926. Publicou ademais, algas cantos populares
de Nadal, o «Cancioneiro da agulla» e a novela case bilingüe «El
Pazo».

Parte do seu teatro foi representado por estudantes da Universidade Galega así «Trebón» e
«Lubrican» estreáronse no Teatro Principal de Santiago.

1976-Ramón Cabanillas

Naceu en Cambados, o 3 de xuño de 1876 e morreu 9 de novembro de 1959.
Considerado dentro da literatura galega como o enlace entre o Rexurdimento e a modernidade literaria do século XX.
Con trinta y catro años emigrou a Cuba, onde residiu entre 1910 y 1915. De volta a Galicia, trabajó en varios concellos y coñeceu a loita agrarista. El compromiso con el proxecto das Irmandades da Fala o levou a colaborar asiduamente en A Nosa Terra. Pretendiu concienciar el pobo e acercalo ao nacionalismo. O depurado linguaxe, a constante preocupación formal -de clara filiación modernista, si ben que o poeta «galeguiza» ese modernismo- están ao servizo dun proxecto de exaltación mítico-patriótica: o mundo artúrico, galeguizado tamén, funciona como un auténtico referente para os novos cabaleiros do Grial, encarnados por o movemento renovador das Irmandades da Fala. Xa en 1927, Cabanillas recupera o lirismo intimista coa publicación de «A rosa de cen follas», acaso el texto onde más se manifestan os ecos rosalianos.
En 1920 foi elixido membro da Real Academia Galega.
Obra:
Cabanillas foi un autor de rápido recoñecemento popular e académico. Se conta el haber conducido á poesía en galego cara a modernidade e a súa obra foi considerada desde os primeiros momentos dentro do canon da literatura galega.
A orixinal, no contexto da literatura galega, á aproximación de Cabanillas á literatura do modernismo foi propiciada polo súa estancia en Cuba entre 1910 e 1915. Tamén, unha vez dentro das Irmandades, Cabanillas vese influído nos años vinte polo saudosismo portugués, o que se materializa nunha maior atención aos temas históricos, a mitoloxía e o misticismo entre cristián e panteísta.

Manuel Curros Enríquez 1967- Alejandro Carricoba Fanego

Foi o quinto dos dez fillos de José e María Curros Enriquez Petra. Por mor da actitude tirânica do seu pai deixou os Curros familiares cando tiña quince anos. Foi Ourense e de aí para Madrid. Non foi protexido de Modesto Fernández e González. En Madrid, completa o seu intelectual, literaria e ideolóxica. Foi exiliado en Londres en 1870 por mor da natureza política escrita. De volta a Madrid, fundada en 1875 con Vesteiro Sociedade Torres Galicia Literaria. Ese mesmo ano é como un correspondente de guerra de The Guardian a Euskadi. Un accidente cun arma para poñer Curros á beira da morte. Tras a guerra, e teren recuperado, regresou a Madrid, retomando a súa actividade literaria e xornalística.
En 1877 gañou un concurso de poesía en Ourense. Tras a vitoria no concurso, o poeta, que terá un sitio oficial en Ourense, Galicia está definido para se implican nunha forma definitiva para a literatura galega. Por causa de algúns versos do Bispo de Ourense ridicularizados ou atacados considerados dogmas da relixión católica, Curros é condenado a dous anos, catro meses e un día, e unha multa de 250 pesetas, aínda que o Tribunal absolveu o de A Coruña. Foi despedido do seu posto oficial e regresou a Madrid. Emigrou a Cuba en 1984, onde viviu a independencia da colonia, demostrando contra o goberno en Madrid. Colaborou coa prensa cubana ata a súa morte no sanatorio do Centro de Asturias en 1908.

Entre 1869 e 1877 o poeta, que foi dedicado ao xornalismo en castelá, publicou algúns traballos en A Gallego Herald, que tivo lugar en Ourense Lamas Carvajal. Pero a súa consagración definitiva veu coa publicación de Aires da Mina terra (Ourense, 1880).Na primeira edición, que contén 21 poemas, alén dos tres gañadores do concurso de 1877, estaba engadindo outras composicións posteriores. En 1981, a Academia Real de Galicia publicou unha edición fac-símile de Aires da terra Mina que reproduce fielmente a edición orixinal de 1880.
No poema que serve como unha introdución a este traballo, Curros argumenta que a situación da lingua galega foi o resultado da opresión sufrida do pobo e declara o seu compromiso con este idioma. A raíz do proceso que comeza coa publicación de Aires da Mina terra, Curros foi excomungado. Curros ataca abertamente a actitude social da igrexa eo seu anti-clericalismo non é só unha reacción persoal, senón unha faceta da súa ideoloxía.
No caso de Ourense, 1877, Virxe non Curros tipo A cristal. Este é un poema longo de máis de mil versos que narra a historia que xerou unha devoción popular aínda viven naquelas terras. Podería dicir que é unha composición dun personaxe popular, un tanto folclórico. Este tipo de poesía folclórica tamén corresponden poemas titulado O gaiteiro, unha de matrimonio Einibó e O Maio. En 1888 foi publicado en La Coruña farsa divina O, que foi considerado por Curros-se como o mellor das súas obras. Esta é unha parodia Un libre da Divina Comedia de Dante, no que a sátira é claramente evidente pola caracterización caricaturesca dos personaxes, o poder expresivo da linguaxe e humor sarcástico.
A pesar de Curros é contra a poesía intimista, hai momentos nos que segue a expresar as súas reaccións e sentimentos. Así, cunha serie de familia con temas composicións: Ben chegado, que celebra o nacemento do seu primeiro fillo eo Ai elixías, expresar tristeza pola morte dun neno e nai na morte da Mina, que é o poema Curros máis íntimo. Este tema é tamén evidente en outros poemas intimistas, aínda que sexan da familia co tema, como TEMPRO deserto, Sola e Rosalía.
No que se refire á prosa, Curros escribiu só dous textos curtos, un prólogo para Aturuxos R. Mariña Teixeiro Aires e notas para os poemas para facer Virxe vidro e TEMPRO deserto Cantiga.
Aínda que a maioría da produción é escrita en galego Curros, destacamos algunhas obras en Castelá como unha sátira en verso contra a Constitución de 1879, o. 2 de maio de 1808 Loanza orixinais e verso (Madrid, 1874), O Mestre de Santiago (1874), Paniagua e compañía. Axencia de sangue (A Coruña, 1878), o Padre Feijoo (Ourense, 1880), o último artigo, publicado na revista de Galicia en 1892 e 1893, A Condesa (1893), Edward Chao (A Habana, 1893 ) e moitas traducións portuguesas de poemas que foron publicados en varios xornais.

Martín Códax, Xoán de Cangas e Mendiño 1998 (Diego Fontán Outón 3 ESO A)

Martín Códax foi un xograr galego, posiblemente de Vigo. Viviu entre mediados do século XIV. Compuxo 7 cantigas, recollidas no Pergamino Vindel. Algunhas son Ondas do mar de Vigo e Ay Deus se sab’ora meu amado.

Xoán de Cangas foi un xograr galego do século XIV, posiblemente de Morrazo. Consérvanse tres cantigas de amigo escritas por él, sobre o Santuario de San Mamede.

Mendiño foi un trobador galego do século XIII. Escribiu cantigas de amigo, e varios filósofos estudiáronas.